Een hand op haar arm

Posted by Joke de Bruijn on Tuesday, November 3, 2015 Under: Juf Jedermann

De altijd aanwezige vermoeidheid maakt haar down. Privé zijn er problemen, er valt heel veel te regelen en door een 3-4 combinatie loopt ze de hele dag zonder een moment van rust. Voor ze het weet is ze het slachtoffer van tijdgebrek, zowel thuis als op school. Achter jezelf aanhollen en dan toch nog een heleboel vergeten is frustrerend. Het is haar aan te zien. Haar planning moet kloppen, anders loopt de rest van de dag in de soep. Er is geen tijd meer voor een grapje en boven alles is ze haar geduld kwijt. Haar toon verandert. De kinderen worden onrustiger, de band is zoek.

Op een morgen, na de zoveelste te korte nachtrust, blijft Jani voor haar staan.

‘T t t t’, klakt ze medelijdend met haar tong, zoals een volwassene tegen een kind kan doen, ‘is het zo erg?’

Jani legt haar hand nog even op de arm van juf Jedermann alsof ze haar gerust wil stellen.’

Hè? Waar heeft ze het over? De dag moet nog beginnen! En ineens dringt het tot juf Jedermann door. Het gaat niet goed met haar. Jani ziet het. Het is altijd al een gevoelig meisje geweest. Lopend langs de spiegel kijkt ze snel even. Ze schrikt er zelf van. Die meid heeft gelijk. Haar gezicht staat op onweer. Je zou er bang van worden. Verdriet en wanhoop zijn van haar gezicht af te lezen. Maar daar mogen de kinderen niet onder lijden! Zij kunnen er niets aan doen. Van nu af aan alleen nog maar een lach op mijn gezicht en kijken naar wat er goed gaat, denkt ze. Haar werk is altijd haar lust en haar leven geweest. Dat was ze bijna vergeten.

Juf Jedermann oefent even voor de spiegel en tovert een glimlach tevoorschijn. Dan gaat ze zitten. Haar ogen gaan de kring rond en blijven rusten op Jani, die haar nauwlettend in de gaten heeft gehouden. Jani knikt en lacht. De verandering is haar opgevallen. Zoveel volwassen gevoel bij een kind heeft ze nog nooit meegemaakt, maar het  is meer dan welkom. Juf Jedermann staat weer met beide benen op de grond. De dag kan beginnen. Op haar oude manier mét grapjes. Er wordt die dag eindelijk weer gelachen en gewerkt zonder gemopper. Het wordt weer rustig in de klas.

‘Ik vind het zo knap dat je hier zonder kleerscheuren doorheen bent gekomen. Meid, meid, meid, wat moet dat zwaar geweest zijn. Het had me niets verbaasd als je was doorgedraaid. Ik denk niet dat ik het had aangekund’, zegt haar collega aan het eind van het schooljaar. Je moest eens weten hoe dicht ik ertegenaan zat en wie me eruit gehaald heeft, denkt juf Jedermann. Wie weet hoe het anders afgelopen zou zijn.

In : Juf Jedermann 


Tags: vermoeidheid  overspannen  burn-out 
blog comments powered by Disqus

 

Juf Jedermann Blog Update




Heb jij ook genoten van dit verhaal? Meld je dan (net als 101 anderen) direct GRATIS aan voor de Juf Jederman Blog Update.

Vul hier links je voornaam en emailadres in en ontvang één keer in de week een nieuw verhaal van Joke de Bruijn!

Loading

Ja, stuur mij een mailtje als er

een nieuwe blog is geplaatst!

 

Joke de Bruijn woont in het westen van Nederland en is 69 jaar. Ze heeft één zoon en ze is gek op haar aanlooppoes Chippie. Er is pas op latere leeftijd ontdekt dat ze ADD heeft.

Joke heeft heel veel hobby’s: lezen, puzzelen, computer, creatieve dingen, fietsen, zwemmen, tekenen, knutselen, op vakantie gaan en ze is ook nog actief op diverse onderwijsfora.

In verband met een fusie van twee scholen en een overschot aan personeel is ze gestopt met werken. Ze heeft een 41 jarige onderwijscarrière achter de rug.

Ze zal onder de titel De avonturen van juf Jedermann verhalen schrijven die 'iedereen' die in het onderwijs werkt, meegemaakt zou kunnen hebben.

Namen van leerlingen, ouders en leerkrachten zijn veranderd en mocht je jezelf herkennen dan berust dit (waarschijnlijk) op toeval.

 Word Ook Fan!